Eigen schrijven en lesgeven

‘Hoe kun je ooit terugkeren naar een plaats die je nooit verlaten hebt? Op een gegeven moment, jaren later, begreep ze dat ze zich niet hoefde om te draaien om te voelen wat zich achter haar bevond: het verleden was er gewoon, voortdurend, als stof waaruit het heden zich dagelijks vormde. Een leven als een bijna stilstaande film? Integendeel. ‘Ik besta uit zich vertakkende herinnering en vertekende tijd.’  Aldus Lidy van Marissing in De autobiografie van Laura X, Lust en Gratie no.1, 1998.

 

Zich vertakkende herinneringen gaan hun eigen weg en er vallen gaten in, maar ze leveren mij beelden en stof voor het schrijven. Woorden gaan hun eigen gang en ik lieg erop los om een ‘waarheid’ te achterhalen. Ik probeer daarbij om niet vanzelfsprekend met de taal om te gaan maar het, zin voor zin, als nieuw te bekijken. Werken met taal roept nieuwe beelden op en ook door ritme en klankkleur duiken weer woorden op. Ik probeer achter de dagelijkse werkelijkheid te kijken, zie een wereld vol verrassingen en tegenstrijdigheden en ervaar de chaos van het bestaan, de afbraak van het milieu en de dood. Met een ondertoon van verbazing, liefde, ironie of wanhoop probeer ik hier iets in te onderzoeken en weer te geven.

Deze onderzoekende houding en een zekere ontvankelijkheid voor de taal probeer ik ook aan mijn studenten door te geven.